Pagina menu
Categories Menu

Posted by on sep 9, 2017 in Blog, Nieuws | 0 comments

Rouwkost: Brutale buren

Rouwkost: Brutale buren

De deurbel gaat. Het is de buurman. We spreken elkaar regelmatig: in de lift, voor de deur, buiten op straat. Hij woont al jaren tegenover me, maar nooit zijn we bij elkaar binnen geweest. Buurman tobt al een tijdje met zijn gezondheid en ik vraag altijd belangstellend hoe het ermee gaat. 

Dan moet ik wel even tijd daarvoor uittrekken, buurman is vrij lang van stof. Hij heeft problemen met zijn hart en prostaatkanker. Omdat hij ook op leeftijd is heb ik hem eerder al eens gevraagd of het niet handig zou zijn als ik of zijn andere buurvrouw de sleutel van zijn huis hebben. Stel, dat hem iets overkomt, dan is het prettig dat er iemand zijn huis in kan. Want verder heeft hij niemand die een beetje op hem let, zegt hij. Dus overhandigt hij me alsnog zijn huissleutel.

En nu staat hij voor mijn deur. Hij moet binnenkort voor een operatie naar het ziekenhuis en vraagt of ik hem wil brengen en na de operatie vooral ook weer ophalen. Poeh, dat is even slikken. Ik wil best een beetje op hem letten, maar wil ik ook zijn mantelzorger zijn? Na 15 jaar mantelzorgen voor mijn beide ouders ben ik daar nogal huiverig voor. Is er dan niemand anders die hem wil brengen of halen? Nee, zegt hij. Zijn zwager heeft het druk, die is aan het werk. Dat klinkt wel heel makkelijk.

Ophaaldienst

Met de buurvrouw lukt het me af te spreken dat zij hem brengt en ik hem ga halen. Gedeelde zorg, dat lucht op. We wisselen onze telefoonnummers met buurman uit. Inderdaad brengt buurvrouw hem een paar dagen later naar het ziekenhuis en een dag later heb ik een groggy buurman aan de telefoon die vertelt dat de operatie is geslaagd, maar dat hij nog een paar dagen moet blijven. Met de buurvrouw ga ik de volgende avond op ziekenbezoek. Daar blijkt dat wij de enige bezoekers tot dan toe zijn, blijkbaar weet niemand uit zijn familie- en kennissenkring dat hij daar ligt.

We spreken onze bezorgdheid uit: wie is voor hem beschikbaar als hij weer thuiskomt? Wie is voor het ziekenhuis zijn contactpersoon en kan zijn zaken waarnemen als dat nodig mocht blijken? Daar krijgen we een vaag antwoord op. We dringen er bij hem en bij de verpleegsters op aan om hem zo nodig in een buurtzorghotel aan te laten sterken in plaats van in zijn eentje thuis. Want wij gaan die rol niet op ons nemen.

Brutale actie

Dan vragen we daadkrachtig zijn mobiele telefoon en dan gaan we gewoon de recente nummers bellen waar buurman contact mee heeft gehad. Voelt heel ongepast, maar er moet toch iemand in zijn kring te vinden zijn die iets meer kan betekenen dan twee buurvrouwen die pas recentelijk contact hebben? Bij het tweede nummer is het raak: het blijkt de dame die zijn boekhouding en administratie doet en zij is bereid om voorlopig als contactpersoon te fungeren.

Het was een tikje brutale actie, maar het bleek nodig. En het bewijst nog maar eens hoe belangrijk het is je zaken bij leven en welzijn goed op orde te hebben. Zorg dat er thuis een map is met belangrijke nummers, je lidmaatschappen, verzekeringen et cetera. En wie jouw zaken mag regelen als jij tijdelijk (of voorgoed) uitgeschakeld bent. Scheelt een hoop gezoek en frustratie en geeft jou en je naasten rust. Vind je dat lastig om te doen? Schakel dan een nabestaandenconsulent in.

Met buurman gaat het redelijk nu en ook hij heeft zijn lesje geleerd en brengt zijn zaken op orde samen met zijn contactpersoon. En buurvrouw en ik houden een bescheiden oogje in het zeil.

Foto: rawpixel.com via Unsplash